غزلی از جناب محمد صادق بخشی ازغندی

 هــر لحظــــه بیـقــــرار سـلامی مجددم

ماندم،میان اینهمه عاشق چه می کنـم

وقتی که در جــــوار تو همسایه ای بدم

ای وارث نجــــابت و پـــاکـــی،امـــام نــور

 روشن ترین ستاره ی شب های ممتدم

تا در هـــوای کوی تو پر می زنم به شوق

عاشق  تـریـن پرنــده ی ایــوان و گـنبـدم

در صحن با صفـای تــو بـا دل سـروده ای

زیبــا تــریـن دقـــایق خــود را رقــم زدم

دلــــداده ی محبتـم ای ثـامـن الحـجــج

از برکـت نگــاهـ تــو در شهر مشــهـدم

لـطف خـــــدای شامـل حـالِ دلـم شده

چون ریـزه خـوار ِسفره ی آل محمـدٌم(ص)